Szkoła Główna Służby Zagranicznej (SGSZ) – istniejąca w latach 1950–1961 w Warszawie uczelnia z siedzibą przy ul. Wawelskiej 56. Mieściła się w budynku przedwojennej Szkoły Nauk Politycznych (od 1939 – Akademii Nauk Politycznych w Warszawie).
Historia Szkoła Główna Służby Zagranicznej stanowiła kontynuację działającej do 1950 Akademii Nauk Politycznych, z filią w Sopocie, która w 1946 została przekształcona w państwową szkołę akademickąDekret z dnia 15 listopada 1946 r. o przekształceniu Akademii Nauk Politycznych w Warszawie na państwową szkołę akademicką. Uczelnia została wówczas podzielona na cztery wydziały – dyplomatyczno-konsularny, administracyjny, nauk społecznych i dziennikarski. W 1950 szkołę po raz kolejny przekształcono, stała się wówczas Szkołą Główną Służby Zagranicznej.
Celem SGSZ było kompleksowe szkolenie kadr polskiej, powojennej dyplomacji. Od transformacji ustrojowej jej działalność budzi mieszane oceny. Z jednej strony stanowiła miejsce kształcenia kadr dla autorytarnego państwa, ale z drugiej jej absolwenci uważani byli na forum międzynarodowym za wysokiej klasy fachowców, zaś wielu z nich stanęło potem w pierwszym rzędzie twórców polskiej nauki o stosunkach międzynarodowych, m.in. prof. Józef Kukułka, prof. Janusz Symonides czy prof. Stanisław Parzymies.