Sam Odrowąż przybył do obozu pod Lwowem i 22 sierpnia podziękował zgromadzonej szlachcie za poparcie, zarazem wzywając ją, aby pozostawiła jego prywatną krzywdę i zajęła się sprawami całej Rzeczypospolitej.
Mimo konfliktu z parą królewską pozostał jednym z senatorów koronnych jako wojewoda podolski. W 1543 roku, po śmierci innego Stanisława Odrowąża ze Sprowy, został mianowany wojewodą ruskim. Należy go odróżniać od noszącego to samo imię starszego przedstawiciela innej linii rodu, który sprawował województwo ruskie w latach 1537–1542/1543.
Odrowąż zajmował się również zarządem swoich rozległych dóbr. W 1544 roku dokonał z przyrodnim bratem Spytkiem Wawrzyńcem Jordanem podziału części majątku odziedziczonego po ich matce i jej rodzinie, umacniając swoją pozycję w dobrach jarosławskich.
Z drugiego małżeństwa miał jedyną córkę Zofię, urodzoną około 1540 roku. Została ona później żoną Jana Krzysztofa Tarnowskiego, syna hetmana Jana Amora Tarnowskiego, a po jego śmierci wojewody sandomierskiego Jana Kostki.
4 marca 1545 roku Stanisław Odrowąż sporządził testament. Zmarł między 4 a 7 marca tego roku.