Mk I – wersja podstawowa wyposażona w zmodyfikowaną wieżę z czołgu Tetrarch, Mk II – wersja ze zmodyfikowaną osłoną pancerną jarzma armaty i lukiem ratunkowym dla kierowcy, wprowadzony do produkcji w 1942 (wyprodukowano 794), CS – wersja wyposażona w haubicę kal. 76,2 mm, zbudowano pojedyncze wozy, Command – wóz dowodzenia pułku, pojazd pozbawiony wieży.
Służba left|thumb|Daimler Armoured Car Mk II Pierwsze testy samochodów prowadzono w połowie 1941 roku w Afryce Północnej. Samochód pancerny Daimler Armoured Car po rozpoczęciu produkcji seryjnej jako pierwszy otrzymał na początku 1942 roku brytyjski 11 Pułk Huzarów, a następnie kolejne jednostki stacjonujące w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Otrzymały go także jednostki państw należących do Wspólnoty Brytyjskiej, które tam stacjonowały.
Samochód pancerny Daimler miał podobne uzbrojenie i parametry do znacznie cięższego samochodu Staghound z amerykańskich dostaw. Uważany był za najlepszy brytyjski samochód pancerny okresu wojny. Brytyjskie jednostki używały głównie Daimlerów, jednakże kanadyjskie preferowały Staghoundy, które były bardziej sprawne pod względem mechanicznym (codzienna obsługa samochodu pancernego Daimler zajmowała od 1 do 3 godzin).