Pisał głównie w „Jedności chłopskiej” (1920) oraz w „Chłopskiej sprawie”, które to pisma współredagował i współwydawał.
Postanowieniem trybunału diecezjalnego przemyskiego z 22 września 1922, wydanego po trzech latach od suspendowania, wobec udowodnienia prowadzenia nadal życia niemoralnego i gorszącego oraz piastowania mandatu poselskiego mimo zakazu władzy duchownej, został pozbawiony prawa noszenia sukni duchownej i obojczyka. Był czterokrotnie wydawany sądom i zawsze uniewinniany. Zmuszony przez kler do odbycia pokuty w klasztorze w Dukli. Do stanu kapłańskiego został jednak przywrócony dopiero po złożeniu pisemnego oświadczenia skruchy w Dukli 21 maja 1929 r.: „(...) potępiam wszystkie swoje czyny, któremi przez szereg lat dawałem zgorszenie, przepraszam za nie wszystkich (...) i przyrzekam, że (...) będę się starał swoim prawdziwem kapłańskiem życiem naprawić zło, które sprawiłem”Arkadiusz Kołodziejczyk, Ruch ludowy a Kościół rzymskokatolicki w latach II Rzeczypospolitej. Warszawa 2002, s. 259; Oświadczenie, "Gazeta Kościelna", 1929, nr 22, s. 263..