Bartolomeo Colleoni (ur. ok. 1395 / 1400, zm. 2 listopada 1475) – kondotier włoski w służbie Mediolanu i Wenecji.
Życiorys Colleoni narodził się w Solza, w rejonie Bergamo (Lombardia), gdzie przygotował dla siebie wspaniałą kapliczkę pochówkową (Kapliczkę Colleoniego) w grobowcu, który zagarnął pomimo że nie został on mu przyznany przez miejscowe bractwo miłosierdzia Consiglio della Misericordia. Pochodził ze szlacheckiej rodziny, która została wygnana wraz z resztą Gwelfów przez Viscontich. Ojciec Bartolomea, Paweł, zdobył twierdzę w Trezzo i dzierżył nią, nim zginął w zamachu zorganizowanym przez własnych kuzynów, prawdopodobnie działających z rozkazu Filipa Marii Viscontiego, księcia Mediolanu.
Młody Colleoni uczył się najpierw na dworze Filipa z Arcello, nowego władcy Piacenzy. Następnie poszedł w służbę do wielu różnych kondotierów. Zaczynał w 1419 r. u boku Braccio da Montone, który robił podjazdy w Apulii wykorzystując boje pomiędzy Alfonsem V Aragońskim i Ludwikiem III Andegaweńskim w czasie osłabienia niezawisłości królowej Neapolu Joanny, stając po stronie Alfonsa.