W skład zreorganizowanego Wydziału Bojowego weszli: Mieczysław Mańkowski, Józef Montwiłł-Mirecki, Aleksander Prystor, Włodzimierz Hellmann i Władysław Dehnel. Zreorganizowana OB PPS działała w trzynastu okręgach bojowych. W oddziałach walczyło 3089 bojowców, 499 starszych instruktorów i okręgowców oraz 742 centralnych i terenowych techników bojowych. Według tego samego źródła, od lipca do listopada 1906, w OB PPS działało ok. 4330 bojowców. Do największych organizacji należały: Warszawa – 134 instruktorów, 195 techników, 158 „piątek” w 53 oddziałach bojowych; Łódź i okręg łódzki – 7 instruktorów, 12 techników, 16 „piątek” w 5 oddziałach bojowych; ponadto w Milicji PPS (dawna OT-B która nie weszła do OB) 92 instruktorów, 110 techników i 96 „dziesiątek” bojowych; Gubernia radomska – 46 instruktorów, 72 techników, 60 „piątek” w 20 oddziałach bojowych; Zagłębie Dąbrowskie – 53 instruktorów, 78 techników, 50 „piątek” w 17 oddziałach bojowych;
Ponadto funkcjonowała szkoła w Krakowie oraz kursy bojowe w Warszawie i Łodzi, laboratoria w Warszawie, Zagłębiu Dąbrowskim i Lwowie. Dla przerzutu broni zorganizowano specjalne Biuro Transportu we Lwowie i w Paryżu.
Organizacja Bojowa po rozłamie w PPS