Od marca do końca października 1905 powstało w Warszawie 18 „dziesiątek” bojowych. Dziewięć z nich podlegało bezpośrednio Wydziałowi, a na ich czele stali „starszy” oraz „dowódca” mianowany przez Wydział. W lokalnych „dziesiątkach” (zwanych też „technicznymi”) kierowali nimi „dziesiętnicy” wybierani przez członków „dziesiątki”.

W ciągu 1905 komitety PPS utworzyły ok. 90 lokalnych kół bojowych „dziesiątek”. Najwięcej w guberni piotrkowskiej – 30, guberni radomskiej – 13 oraz guberni lubelskiej – 6). W składzie lokalnych dziesiątek funkcjonowało 5 dziesiątek bojowych zorganizowanych przez Żydowski Komitet PPS, oraz jedna centralna. W Organizacji Spiskowo-Bojowej PPS od lutego do października 1905 walczyło 1345 bojowców.

18 czerwca 1905 Rada Partyjna PPS postanowiła podporządkować organizację okręgowym komitetom robotniczym, Wydział Spiskowo-Bojowy miał zaś opracowywać taktykę walki, rozbudowywać technikę bojową oraz organizować zamachy na wysokich urzędników carskich. Na przełomie lata i jesieni 1905 dotychczasowa OS-B PPS została częściowo rozbita masowymi aresztowaniami. Aresztowano m.in. Walerego Sławka.