Funkcjonowało siedem okręgów: warszawski – okręgowiec: Kazimierz Sosnkowski; północny (Płock) – okręgowiec: Włodzimierz Hellmann; południowy (Radom-Kielce) – okręgowiec: Józef Grzecznarowski; zagłębiowski – okręgowcy: Feliks Tor a następnie Stanisław Hempel; zachodni (Łódź) – okręgowcy: Rajmund Jaworowski, Tomasz Arciszewski a następnie Józef Montwiłł-Mirecki i Franciszek Lipiński. wschodni (Lublin-Siedlce) – okręgowiec: Mieczysław Mańkowski.
W składzie Organizacji Bojowej na terenie Królestwa Polskiego walczyło 87 „piątek” w 27 oddziałach. Liczebność OB PPS szacowano na 750–840 bojowców. Z powodu ostrego niedoboru ludzi z wyszkoleniem wojskowym, w listopadzie 1905 stworzono w Krakowie konspiracyjną szkołę instruktorów bojowych. Jej komendantem został Władysław Jaxa-Rożen, ale faktyczne kierownictwo nad szkołą sprawował Józef Piłsudski. W pierwszym kursie uczestniczyło całe kierownictwo Wydziału Bojowego z Piłsudskim na czele oraz inni wyróżniający się działacze Organizacji Bojowej. Niektórzy słuchacze byli na nim jednocześnie wykładowcami (np. Józef Piłsudski, Mieczysław Dąbkowski, Władysław Jaxa-Rożen, Tomasz Arciszewski). Do czerwca 1906 w szkole wykształcono ok.