Na początku 1940 wraz z kuzynem Konstantym Popielem pieszo przedostał się przez Węgry do Francji. Łubieński dostał przydział do motocyklowego szwadronu zwiadowców w dywizji gen. Bronisława Prugar-Ketlinga. W walkach na terenie Alzacji został ranny w nogę i dostał się do niewoli. Po kilku miesiącach został zwolniony i w listopadzie 1940 był z powrotem w Zassowie. Alfred Łubieński zorganizował na swoim terenie placówkę AK, wchodził w skład dębickiej Komendy Obwodu AK i kierował grupami dywersyjnymi. Podczas Akcji "Burza" był zastępcą dowódcy III Zgrupowania AK. Po zakończeniu zaciętych walk i rozwiązaniu zgrupowania w ostatnich dniach sierpnia 1944, postanowił pozostać w ukryciu w kryjówce w kompleksach leśnych na wschód od Pilzna. 12 września zginął w potyczce z patrolem niemieckim. Pośmiertnie został awansowany do stopnia podporucznika AK. Był 3-krotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Złożenie ciała w rodzinnej kwaterze na cmentarzu w Zassowie stało się możliwe dopiero w 1947.
Przypisy
Bibliografia Bronisław Jaśkiewicz: Łubieński Alfred (1902-1944) [w:] Polski Słownik