Tak więc pod pojęciem dialektu południowokresowego rozumiemy kilka odmian języka: historyczny dialekt południowokresowy istniejący wiekach XIV–XVIII, – był to dialekt stary i mający moc asymilacyjną, gdyż spowodował dobrowolną polonizację szlachty i mieszczaństwa na Rusi Koronnej; powstawał jako odmiana polszczyzny literackiej z silnymi wpływami małopolskimi i pewnymi interferencjami języka rusińskiego dialekt kulturalny Lwowa istniejący w wiekach XIX–XX, był odmianą i sukcesorem południowokresowego dialektu historycznego, posiadał moc asymilacyjną bałak, czyli język plebejskiej części ludności Lwowa, oddziaływał on na dialekt kulturalny i posiadał moc asymilacyjną, powodował dobrowolną polonizację napływającej do Lwowa ukraińskiej ludności chłopskiej odmiana wiejska i prowincjonalna języka – o płynnej normie, silnie zmodyfikowana przez wpływ ukraiński oraz będąca mieszaniną polskich dialektów etnicznych, w różnym stopniu zbliżona do ukraińskiego i pozbawiona mocy asymilacyjnej, ulegająca silnie wpływom ludowych gwar rusińskich.