Język tidore () – język używany w prowincji Moluki Północne w Indonezji (zwłaszcza przez grupę etniczną Tidore), należący do niewielkiej rodziny północnohalmaherskiej. Posługuje się nim ludność na południe od obszaru języka ternate. Według danych z 2006 r. jest używany przez 40 tys. osób, dla których jest to język ojczysty. Dodatkowo odnotowano, że przynajmniej 20 tys. osób zna go jako drugi język.
Jego użytkownicy zamieszkują wyspy Tidore, Maitara, Mare, Moti (północny fragment) oraz rejon nadbrzeżny pobliskiej Halmahery. Społeczności migranckie Tidore osiedliły się w innych zakątkach prowincji (grupy wysp Bacan i Obi, południowe wybrzeże Halmahery). Wraz z pozostałymi językami północnohalmaherskimi (peryferyjna grupa języków papuaskich) tworzy enklawę w obszarze zdominowanym przez rodzinę języków austronezyjskich.
Historycznie był językiem Sułtanatu Tidore, a od XVII w. służył jako regionalny język handlowy, obok malajskiego. Poza Molukami jego wpływy sięgnęły zachodniej Nowej Gwinei i okolicznych wysp. Przetrwał jako środek komunikacji międzyetnicznej w obrębie dawnego terytorium sułtanatu (centralna Halmahera).