W języku tidore, podobnie jak w ternate, wykorzystywany jest system poziomów mowy (ang. speech levels), uformowany najpewniej na wzór bardziej złożonego systemu języka jawajskiego. Historycznie jawajski odegrał rolę jako nośnik wpływów kulturowych i źródło zapożyczeń leksykalnych na Molukach. W obu językach – ternate i tidore – istnieje warstwa wyrazów uprzejmych (współistniejących z formami swobodnymi) wraz z grupą specjalnych zaimków grzecznościowych. Dodatkowo języki te prawdopodobnie pośredniczyły w zapożyczaniu słownictwa jawajskiego przez inne języki Moluków.
Języki NH zostały zaliczone do postulowanej rodziny zachodniopapuaskiej. Tidore i ternate są jedynymi autochtonicznymi językami papuaskimi, które wykształciły piśmiennictwo przed kontaktami europejskimi. Oba miały wczesną (przedeuropejską) formę pisaną na bazie pisma arabskiego (przynajmniej od XV w.). Historycznie były oficjalnymi środkami komunikacji pisemnej w regionie, pełniąc funkcję języka literackiego dla innych grup etnicznych. Wraz z ekspansją sułtanatów Ternate i Tidore stały się źródłem zapożyczeń dla języków wschodniej Indonezji. Współcześnie przypisuje się im niskie znaczenie społeczne, a dawna tradycja literacka zanikła. W edukacji, mediach i materiałach pisanych jest stosowany język indonezyjski; ;