W liturgii używany jest język grabar (staroormiański). Innymi cechami wyróżniającymi są: dominacja śpiewu (podstawą jest śpiew chóru), szaty liturgiczne księdza, wydłużony czas liturgii do 1,5 godziny oraz ustawienie kapłana „tyłem do wiernych”, gdyż to kapłan w czasie liturgii modli się w imieniu wiernych. Dawniej dbano, by budynki kościele były zorientowane, czyli budowane w kierunku wschodnim. Występują również pewne odrębności w układzie mszy św.
W obrządku ormiańskim występuje przygotowanie darów, przeistoczenie, następnie modlitwa „Ojcze nasz”, a dopiero potem następuje podniesienie. W obrządku łacińskim najpierw odbywa się przygotowanie darów, później przeistoczenie, podniesienie, a następnie „Ojcze nasz”. Różnicę można również zauważyć w sakramentach świętych. W obrządku łacińskim dziecko otrzymuje na początku swojego życia chrzest, a po osiągnięciu pewnej dojrzałości i wiedzy religijnej przystępuje do sakramentu bierzmowania. W obrządku ormiańskim oba te sakramenty udzielane są jednocześnie już w wieku niemowlęcym.
Księża ormiańscy są zobowiązani nosić brody.