Na początku XX wieku na terenie Galicji było ponad 5500 Ormian. Wierni ormiańskokatoliccy mieszkali przede wszystkim na terytorium archidiecezji lwowskiej obrządku ormiańskiego. Posiadali oni 9 kościołów parafialnych i 15 kaplic. W 1922 roku (po odpadnięciu od archidiecezji lwowskiej Bukowiny), na jej terytorium leżało jedynie 8 parafii ormiańskokatolickich: dekanat lwowski Lwów Brzeżany dekanat stanisławowski Stanisławów Łysiec Tyśmienica dekanat kucki Kuty Horodenka Śniatyn na Bukowinie (bezpośrednio podległe arcybiskupowi, poza strukturą archeparchii) Czerniowce Suczawa - ex pozytura

Poza strukturami archieparchii Ormianie obecni byli również w Kamieńcu Podolskim, Płoskirowie i Charkowie (kaplica w kościele łacińskim). Mała liczba duchownych powodowała konieczność zapraszania birytualistów oraz księży obrządku łacińskiego. We Lwowie istniał jeden ormiański klasztor sióstr benedyktynek, w którym przebywało kilkanaście zakonnic, prowadziły one prywatną szkołę, na prawach gimnazjum publicznego od 1926 roku.

Kapituła ormiańska składała się z 8 członków: prepozyta infułata, 3 kanoników gremialnych i 4 honorowych.