Andrzej Tęczyński herbu Topór (ur. 1412 lub 1413, zm. 16 lipca 1461 w Krakowie) – polski szlachcic, uczestnik konfederacji Spytka z Melsztyna, dowódca z okresu wojny trzynastoletniej, protoplasta rodu Rabsztyńskich, zamordowany przez mieszczan krakowskich.
Życiorys Andrzej Tęczyński był synem podstolego krakowskiego, Andrzeja Tęczyńskiego herbu Topór (zm. przed 1414), kasztelana wojnickiego, wnuk Jana Tęczyńskiego, kasztelana krakowskiego i kasztelana wojnickiego i Dymitra z Goraja, podskarbiego i marszałka koronnego. Jego matką była Anna z Goraja. Do rodzeństwa Andrzeja należeli Jan Tęczyński (zm. 1470), kasztelan biecki, wojnicki i krakowski, wojewoda krakowski i sandomierski; Nawój Tęczyński; Anna Tęczyńska, późniejsza żona Zbigniewa z Brzezia i Wodzisławia herbu Zadora (zm. 1425), marszałka dworu królewskiego.
Poślubił Jadwigę z Książa, Melsztyna i Rabsztyna, córkę Jana z Melsztyna i Rabsztyna (1399–1429), właściciela dóbr Rabsztyn. Stał się protoplastą rodu Rabsztyńskich herbu Topór. Jego syn Jan Rabsztyński, pełnił obowiązki kasztelana zawichojskiego i wiślickiego. Córka Anna Rabsztyńska, wyszła za mąż za Pawła ze Szczekocin, starostę olsztyńskiego.