Maximilian Kaller (ur. 10 października 1880 w Bytomiu, zm. 7 lipca 1947 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny warmiński w latach 1930–1947, administrator apostolski prałatury Kłajpedy w latach 1939–1947.
Życiorys Święcenia kapłańskie przyjął w 1903 we Wrocławiu. Pracował jako duszpasterz w Strzelcach Opolskich, od 1906 był administratorem parafii, a później proboszczem w Bergen (Rugia), a od 1917 proboszczem parafii św. Mikołaja w Berlinie. Od 1926 sprawował funkcję administratora apostolskiego prałatury w Pile.
2 września 1930 roku został mianowany biskupem warmińskim (po uprzednim wyborze przez kapitułę warmińską 23 lipca). Sakrę biskupią przyjął 28 października w Pile z rąk nuncjusza apostolskiego Cesare Orsenigo. Rządy w diecezji objął 18 października 1930. Prowadził ożywioną działalność duszpasterską, przeprowadził synod diecezjalny (1932), dbał o rozwój kultu maryjnego oraz apostolstwa świeckich, szczególnie w ramach Akcji Katolickiej i Caritasu. Dostrzegał potrzeby duszpasterskie ludności polskiej.