Materiały satyryczne publikował pod pseudonimem z uwagi na obawy odnośnie do pisarstwa historycznego i publikowania w prasie „głównego nurtu”.

W ostatnich latach pracował nad książką Dlaczego nie wierzę w Boga, której jednak nie zdołał ukończyć przed śmiercią.

Tłumaczenia Zajmował się tłumaczeniami z greki, łaciny oraz włoskiego. Do najważniejszych tłumaczeń należą: „Szachy” Hieronima Vidy (1983), „Rzymska poezja miłosna” i „Priapea” (1988) – zbiór najbardziej nieprzyzwoitych wierszyków Starożytności, „Bogowie i mity Greków” Mary Barnett (1988), „Optymizm” Francesco Alberoni (1997).

Dziennikarstwo Był redaktorem i współpracownikiem miesięcznika „Wiedza i Życie”, dziennikarzem „Życia Warszawy” oraz współpracownikiem kwartalnika „Bez Dogmatu”. Współpracował też ze specjalistycznymi pismami filologicznymi.

Działalność społeczna W 1991 wraz z Andrzejem Dominiczakiem był założycielem, a następnie działaczem pierwszego polskiego stowarzyszenia humanistyczno-wolnomyślicielskiego – Towarzystwa Humanistycznego.

Był także członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.