Chory na tyfus, planował całkowite opuszczenie Rosji i poświęcenie się pracy jako wykładowca teologii w akademii prowadzonej na wyspie Chalki przez Patriarchat Konstantynopolitański. Po rozpoczęciu pracy w tej instytucji opublikował w języku greckim kilka szkiców poświęconych postaci patriarchy moskiewskiego Tichona oraz ogólnej sytuacji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego po rewolucji październikowej. W 1919 r. powrócił do Nowoczerkaska, zajmowanego przez białe Siły Zbrojne Południa Rosji gen. Denikina. Objął wówczas obowiązki locum tenens eparchii charkowskiej. Jego działalność ograniczała się do obszarów kontrolowanych przez wojska białych. W końcu roku 1919 wyjechał do Jekaterinodaru, uchodząc przed ofensywą Armii Czerwonej. Następnie razem z grupą innych duchownych prawosławnychWśród nich byli m.in. metropolita Antoni (Chrapowicki) i arcybiskup Eulogiusz (Gieorgijewski) oraz wyświęcony w późniejszym okresie na biskupa archimandryta Aleksander (Inoziemcow). dotarł do Noworosyjska i 16 stycznia 1920 odpłynął do Stambułu na pokładzie statku „Irtysz”. Stamtąd przeniósł się do Salonik, zaś 5 lutego 1920 – do Belgradu, wreszcie do Bari we WłoszechBari i działająca w nim prawosławna parafia św. Mikołaja i św. Spirydona stanowiło jeden z ważniejszych ośrodków emigracji rosyjskiej we Włoszech.