Programy wykorzystujące tę metodę mają zwykle możliwość ustalania rozmiaru słownika, istnieją również programy dynamicznie zmieniające rozmiar słownika.
Prędkość kompresji natomiast jest uzależniona głównie od efektywności procedury wyszukującej najdłuższy prefiks. Używane są tutaj różne rozwiązania. Np. w programie gzip używa się tablicy haszującej adresowanej pierwszymi trzema literami z bufora kodowania. Stosowane są również zwykłe tablice, a do lokalizacji prefiksu używa się algorytmów wyszukiwania wzorca, np. algorytmu Karpa-Rabina.
Jeśli słownik jest realizowany jako tablica, to aby uniknąć fizycznego, czasochłonnego przesuwania danych w oknie (punkt 3. algorytmu), używa się buforów cyklicznych.
Przykładowy krok algorytmu 1. Wyszukanie najdłuższego podciągu równego początkowi bufora wejściowego (tutaj: aac). słownik | bufor wejściowy | nieprzetworzone symbole 0 1 2 3 4 5 6 7 | 0 1 2 3 4 | +---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+----- | a | a | | | | c | a | b | | | | | a | c | a | b | a | c | ... +---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+---+----- | okno |
2. Wynik wyszukiwania: P = 2 (pozycja w słowniku) C = 3 (długość podciągu) S = (symbol z bufora wejściowego następujący po dopasowanym podciągu)