Przyrząd ważył 48 kg i pobierał 17 W energii. Składał się z ośmiu zestawów liczników proporcjonalnych. Każdy licznik proporcjonalny miał dwie komory gazowe przedzielone 1,5 mm oknem berylowym. Komora górna wypełniona była argonem, a dolna ksenonem. Spektra argonu i ksenonu były analizowane impulsowo-szczytowo, w 128 kanałach każde. Zakres energetyczny wynosił odpowiednio: 1 – 20 keV i 5 – 50 keV. Tło rejestrowane przez przyrząd było bardzo stabilne i zdominowane przez cząstki wiatru słonecznego i radioaktywne linie z pozostałości plutonu w okienkach berylowych i korpusach detektorów. Wielkość zliczania tła na detektor wynosiła w komorze argonowej: 2,4; 4,3 i 9,4 zliczeń/s, odpowiednio dla zakresów energetycznych: 1 – 6, 1 – 10 i 1 – 20 keV; 40,6 i 59,1 zliczeń/s w komorze ksenonowej dla zakresów: 10 – 30 i 10 – 50 keV. Sporadyczne nasilenia wiatru słonecznego powodowały nagłe i duże wzrosty poziomu tła. Duże burze słoneczne zdarzały się przeważnie co sześć miesięcy, powodując wzrost poziomu tła o kilka rzędów wielkości. Detektory były wyłączane na czas takich sytuacji. W ramach optymalizacji odejmowania tła, każda połowa zestawu detektora ME mogła być odchylana od źródła, by obserwować tło – region pozbawiony źródeł. Odchylenie owej połówki było zmieniane co parę godzin.