Bieguny magnetyczne nie leżą dokładnie po przeciwnych stronach Ziemi, ich położenie w czasie przedstawia tabela:
Północny biegun magnetyczny (1965) 75,0° N 100,4° W (1998) 79,5° N 106,5° W (2004) 82,2° N 114,0° W (2010) 84,97° N 132,35° WPołudniowy biegun magnetyczny (1965) 66,0° S 139,5° E (1998) 64,3° S 138,3° E (2004) 63,5° S 138,0° E (2010) 64,42° S 137,34° E
Opis pola magnetycznego W każdym punkcie przestrzeni pole magnetyczne określone jest wektorem natężenia pola magnetycznego. Wektor ten określa się przez podanie współrzędnych w układzie współrzędnych Ziemi podając jego składową północną, wschodnią i pionową. W układzie współrzędnych cylindrycznych określa się deklinację, składową poziomą oraz składową pionową, a w układzie sferycznym określa się inklinację, deklinację i moduł natężenia.
Deklinacja pola magnetycznego jest to kąt między jego składową poziomą a południkiem geograficznym.
Inklinacja jest to kąt jaki tworzy wektor natężenia pola z płaszczyzną poziomą.
Na mapach wytycza się linie łączące punkty o jednakowej deklinacji zwane izogonami. Linie łączące punkty o jednakowej inklinacji, to izokliny, izoklina odpowiadająca inklinacji równej 0° nazywana jest równikiem magnetycznym.