Juno II – amerykańska rakieta nośna powstała z pocisków IRBM Jupiter.
Trzykrotne nieudane próby wysłania aparatu kosmicznego typu Pioneer w kierunku Księżyca za pomocą rakiet Thor Able I, skłoniły uczonych amerykańskich do zmian technicznych w realizacji tego przedsięwzięcia. Postanowiono użyć czteroczłonowej rakiety Juno II.
Budowa rakiety Pierwszy człon stanowiła nieco zmodyfikowana rakieta typu Jupiter, o masie startowej 60 ton z silnikiem wytwarzającym ciąg o sile 68 T. Drugi człon stanowił zespół 11 rakiet typu Sergeant (Sierżant) o zmniejszonej długości, zasilanych paliwem stałym. Każda z tych rakiet miała średnicę 15,2 cm i długość 137 cm, a łączna ich masa była równa 327,3 kg. Zapas paliwa wystarczał na ich sześciosekundowe działanie. Rakiety te były umieszczone na zewnętrznym obwodzie cylindrycznego pojemnika o średnicy zewnętrznej 76 cm, wewnętrznej 31 cm i wysokości 137 cm. Trzeci człon rakiety Juno II stanowił zespół 3 rakiet Sergeant tego samego typu co w drugim członie, umieszczonych w kanale pojemnika drugiego członu i mający łączną masę 94 kg. Czwarty człon stanowiła pojedyncza rakieta Sergeant o jeszcze bardziej zmniejszonej długości, równej zaledwie 121 cm i masie 26,8 kg.
Rakieta Juno II miała w chwili startu z Ziemi długość 23 m i masę całkowitą 60,5 ton.