Po klęsce papieża przeciw Francuzom powstały Genua, Rimini, Rawenna. Szwajcarzy pod wodzą kardynała Schinnera przeszli przez Alpy idąc na odsiecz Juliuszowi II. Hiszpanie wspierani przez Włochów odebrali Francuzom Parmę, Piacenzę, Pawię, a nawet Asti.
Alfons w zmienionej sytuacji grał na zwłokę. Wreszcie zdecydował się zdać się na łaskę papieża. 24 czerwca przekazał władzę nad księstwem w ręce żony i brata Hipolita i wyruszył do Rzymu w towarzystwie swego jeńca Fabrizio Colonny. 9 lipca, eskortowany przez 500 zbrojnych Colonnów, stanął przed papieżem i prosił o przebaczenie. Juliusz II udzielił mu przebaczenia, zażądał jednak uwolnienia uwięzionych braci, a przede wszystkim ustąpienia mu Ferrary w zamian za Asti. Alfons nie przystał na tak surowe warunki. Nie dawszy odpowiedzi papieżowi, w nocy pod eskortą wymknął się z miasta. 30 września pod osłoną oddziału zbrojnego Prospera Colonny, który miał dołączyć do wojsk hiszpańskich wyruszył z twierdzy Colonnów, Marino w stronę Ferrary. Dotarłszy do Toskanii, rozstał się z towarzyszem podróży i z garstką swoich ludzi przemykał się bocznymi drogami, by nie wpaść ręce żołnierzy papieskich. Po opuszczeniu Toskanii ponownie spotkał się z Colonną i już przez nikogo nie niepokojony dotarł do Ferrary, entuzjastycznie witany przez ludność miasta.