Wieża skoczni została zbudowana z 3 elementów wykorzystywanych w technologii ramy H. Można ją uznać rodzaj prototypu szkieletu budynku prefabrykowanego o 10 kondygnacjach. Rozbieg podtrzymywany był przez trzy podpory. Na szczycie znajdowały się trzy tarasy o wymiarach 6×6 metrów każdy. Była to pierwsza tego typy konstrukcja na świecie. Przy jej budowie wykorzystano także po raz pierwszy w Polsce dźwigary kablobetonowe złożone z segmentów.
Skocznia często nazywana była Skarpą od położenia na Skarpie warszawskiej. Na terenie skoczni znajdowała się wyłożona igelitem rampa, która służyła do tymczasowego "umieszczania" mniejszej skoczni. Rampę mocowano na zeskoku, początkujący skoczkowie rozpoczynali najazd na buli, bezpośrednio na igelicie.
Skoczni towarzyszyły tor do biegów narciarskich pokryty igielitem o długości 180 m, budynek administracyjny, szatnie i natryski oraz trybuny ziemne przewidziane dla ok. 5000 kibiców.
Za najdłuższy skok w historii obiektu często uznaje się osiągnięcie Janusza Dudy – 48 m (według innego źródła Tadeusz Pawlusiak), zaś jako oficjalny rekord podaje się skok Antoniego Łaciaka na odległość 40,5 m.