Księga proroka Malachiasza (hebr. מלאכי Malachi) – jedna z ksiąg Pisma Świętego, znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.
Malachiasz krytykuje ludzi za ich stosunek do Boga i za ich brak posłuszeństwa.
Treść Księga składa się z 6 dysput prowadzonych między Bogiem Jahwe, prorokiem i ludem i dwuczęściowego epilogu, w którym Malachiasz wzywa do posłuszeństwa Prawu Mojżeszowemu i zapowiada ponowne przyjście Eliasza (3, 22-24). W tradycji chrześcijańskiej proroctwo mówiące o składaniu ofiary doskonałej (Ml 1, 11) interpretuje się jako zapowiedź EucharystiiZobacz w Didache (14, 1-3), Justyn Dialog z Żydem Tryfonem 28 i u Ireneusza z Lyonu (Adv. haer. 4, 17, 5).. Miłość Boża do Izraela 1,1–5 Bezwartościowe ofiary 1,6–2,9 Niedotrzymane obietnice 2,10–16 Sąd Boży 2,17–3,5 Płacenie dziesięcin 3,6–12 Boża obietnica miłosierdzia 3,13–4,6
Czas i miejsce Uważa się generalnie, że Malachiasz (dosłownie „poseł Jahwe”)działał około osiemdziesięciu lat po Aggeuszu i Zachariaszu, prawdopodobnie niedługo, zanim Nehemiasz został namiestnikiem Jerozolimy, około połowy V w. przed Chr.