Księga Nahuma (hebr. נחום Nachum) – jedna z ksiąg Biblii, znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła siódmą w zbiorze Dwunastu Proroków Mniejszych. Jedna z najkrótszych ksiąg biblijnych.
Księga pochodzi z połowy VII w. p.n.e. i ma formę poematu. Jest wyrocznią przeciw potężnej Asyrii, zapowiadającą upadek ówczesnej stolicy tego państwa – Niniwy.
Autorstwo księgi Autora i temat księgi podaje jej pierwszy werset:
Wyrok na Niniwę. Księga widzenia Nahuma z Elkosz. (Na 1,1; BT) thumb|left|Prawosławna ikona z XVIII wieku przedstawiająca proroka Nahuma Jest to jedyna informacja o Nahumie w całej Biblii hebrajskiej. Do proroctw Nahuma odwołuje się deuterokanoniczna Księga Tobiasza (Tb 14,4), co jednak nie pozwala na dodatkową identyfikację tej osoby.
Imię Nahum (hebr. נַחוּם) oznacza „Jahwe pociesza” i streszcza w pewnym stopniu treść całej księgi. Poemat na początku księgi (1,2–8), jeśli przyjąć jego autentyczność, wskazuje na powiązania autora z kręgami kultowymi. Nahum mógł być prorokiem kultowym wygłaszającym groźby przeciwko wrogom ludu Bożego podczas ceremonii sakralnych, czy nawet głównym prorokiem w świątyni jerozolimskiej.