Na późniejszy okres – po zburzeniu Jerozolimy (586 p.n.e.) – datował księgę Eutychiusz.
Tradycja żydowska czyniła Nahuma współczesnym królowi Manassesowi.
Język i styl Tekst księgi Nahuma jest trudny, miejscami wygląda na źle zachowany. Stosowane słownictwo jest nietypowe.
Księga wykorzystuje wiele form: poemat akrostychiczny (1,2–8), lamentację żałobną (3,1–7), a także szyderczą pieśń (3,8–19). Opis burzonej Niniwy pełen jest dynamiki i dramatyzmu, obfituje w poetyckie obrazy (sadzawka, jaskinia lwów, nierządnica, drzewa figowe, szarańcza). Stosowane też są gry słów oraz efekty dźwiękowe, np. hebrajskie brzmienie 2,8 oddaje lament i zawodzenie niewolnic.
Komentatorzy podkreślają poetycką biegłość autora księgi Nahuma. Lorenz Dürr nazwał go mistrzem języka i mężem wielkiej pasji. Komentarz Biblii Tysiąclecia zestawia jego dzieło z poetyckimi utworami Izajasza. Według Encyklopedii Biblijnej, żadna inna księga w zbiorze ksiąg prorockich Starego Testamentu nie dorównuje Księdze Nahuma w sile wyrazu.
Treść Księga składa się z trzech rozdziałów i czterdziestu siedmiu wersetów. Dzieli się na dwie części: Hymn o teofanii Boga (rozdział 1) Pieśń przeciw Niniwie (rozdział 2–3)