Dekanat stanisławowski – dekanat diecezji warszawsko-praskiej wchodzącej w skład metropolii warszawskiej.
Historia Dekanaty na ziemiach polskich pojawiły się na przełomie XII i XIII w. Swoją dzisiejszą rolę uzyskały dopiero w wieku XVIII. Wówczas dekanat stanisławowski przynależał do archidiakonatu pułtuskiego diecezji płockiej i obejmował parafie: Cygów (dziś Poświętne), Dobre, Klembów, Kobyłka, Okuniew, Pniewnik, Pustelnik i Stanisławów.
W wyniku rozbiorów ziemie dekanatu stanisławowskiego znalazły się w zaborze austriackim i nie weszły w skład tworzonej wówczas (1798) diecezji warszawskiej. W ten sposób dekanat znalazł się w diecezji lubelskiej. W pierwszej dekadzie XIX w. siedzibę dekanatu przeniesiono do Okuniewa i dodano do niego parafię Radzymin.
Gdy w 1818 r. diecezję warszawską podniesiono do godności archidiecezji, włączono doń m.in. dekanat stanisławowski, z siedzibą znów w Stanisławowie, obejmujący 16 parafii: Cegłów, Dąbrówka, Długa Kościelna, Dobre, Jadów, Kamieńczyk, Kamienna, Klembów, Kobyłka, Niegów, Okuniew, Pniewnik, Pustelnik, Radzymin, Stanisławów, Sulejów.