Henryk VIII (ur. pomiędzy 1350 a 1359, zm. 12 grudnia 1398 w Legnicy) – książę legnicki formalnie w latach 1373–1398, biskup kujawski w latach 1389–1398 z dynastii Piastów.
Życiorys Henryk VIII był czwartym pod względem starszeństwa (najmłodszym) synem księcia legnickiego – Wacława I i księżniczki cieszyńskiej Anny.
Nie chcąc nadmiernie rozdrabniać niewielkiego już księstwa legnickiego, Wacław I przeznaczył Henryka do kariery duchownej (podobnie, jak jego dwóch starszych braci: Wacława II i Bolesława IV), pełnię władzy na dziedzictwem miał objąć z kolei najstarszy brat - Ruprecht I).
Po śmierci ojca w 1364 wychowaniem Henryka zajął się stryj, książę brzeski Ludwik, który w 1378 wystarał się dla bratanka o godność kanonika kolegiaty św. Krzyża we Wrocławiu. Rok później młody Henryk został już dziekanem kapituły katedralnej w tym samym mieście.
21 maja 1379 Henryk razem z braćmi uczestniczył w Pradze w uroczystym hołdzie lennym, złożonym na ręce króla czeskiego – Wacława IV Luksemburskiego.