Ostatecznie nominacji tej Henryk nie przyjął z uwagi na okazję przejęcia biskupstwa włocławskiego po skłóconym z królem polskim Władysławem Jagiełłą – księciu opolskim, Janie Kropidle, przed którym pojawiła się szansa objęcia arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. Za kandydaturą Henryka na jedno z bogatszych biskupstw w Polsce opowiedział się późniejszy biskup krakowski i zarazem wpływowy polityk na dworze Jagiellona – Piotr Wysz.

Oficjalnie ordynariuszem włocławskim Henryk został 14 maja 1389 (w skład diecezji wchodziły należące do Polski – Kujawy oraz okupowane przez państwo krzyżackie – Pomorze Gdańskie).

Władzę nad diecezją książę sprawował przez dziewięć lat i w tym czasie niewiele interesował się losem podległych mu pod względem kościelnym terytoriów, ograniczając się do ściągania dużych dochodów. Przebywał głównie na Śląsku, na dworze braci Ruprechta I (1347–1409) i Wacława II (1348–1419) w Legnicy, Wrocławiu i Otmuchowie.

Henryk VIII legnicki zmarł w Legnicy 12 grudnia 1398, prawdopodobnie w wyniku zatrucia podczas uczty wydanej przez arcybiskupa gnieźnieńskiego – Dobrogosta z Nowego Dworu i został pochowany w katedrze wrocławskiej,