Rozwój przedsiębiorstwa do 1939 r. W 1872 r. Karol Wedel przekazał fabrykę swojemu synowi Emilowi Fryderykowi Wedlowi w prezencie ślubnym. Przejmowanie firmy przez Emila zakończyło się w 1878 r. Chcąc zabezpieczyć wyroby przed próbami podrobienia, za pomocą faksymile podpisu właściciela stworzono znany do dziś znak towarowy E.Wedel. Przed I wojną światową Emil Wedel, planując wybudowanie nowej fabryki, zakupił parcelę przy ul. Zamoyskiego, ale inwestycję odkładano w czasie. W 1908 w firmie pracowało nie więcej niż 50 osób.
Syn Emila, Jan Wedel, po uzyskaniu doktoratu z chemii we Fryburgu (1899) i pracy w zakładzie w 1912 r. został prokurentem, upoważnionym do reprezentowania interesów firmy. W 1908 r. jej nazwę zmieniono na „Emil Wedel & Syn”. Była to spółka komandytowa, a oprócz Emila i Jana jej członkiniami były dwie siostry Jana, Eleonora Whitehead i Zofia Skibińska-Żochowska, co było ewenementem. W 1919 r. Emil Wedel zmarł. Zakładem kierowała odtąd Eugenia Wedel, żona Emila. W 1923 r., po jej śmierci, kierownictwo w firmie przejął Jan. W 1932 r., kiedy akcjonariuszkami stały się siostry Jana, przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na „Fabryka Czekolad E.Wedel, Spółka Akcyjna”. Zarząd składał się z Jana Wedla jako dyrektora i jednoosobowego zarządcy, Eleonory – dyrektorki ds.