Posłowie wybierani w 104 okręgach dwumandatowych, spośród kandydatów ustalonych przez zgromadzenia okręgoweW skład zgromadzeń okręgowych wchodzili: okręgowy komisarz wyborczy (jako przewodniczący), delegaci samorządu terytorialnego (wybierani przez rady powiatowe, gminne i miejskie) oraz delegaci zgłoszeni przez wyborców zamieszkałych w danym okręgu (500 wyborców mogło zgłosić jednego delegata). W okręgach liczących ponad 75 000 ludności miejskiej, w skład zgromadzenia okręgowego wchodzili ponad to: delegaci samorządów zawodowych (adwokackiego, lekarskiego i notarialnego), zrzeszeń technicznych i organizacji kobiecych, zaś w okręgach na terenie których znajdowała się szkoła akademicka – dodatkowo delegaci tej szkoły (art. 32 oraz 33 Ordynacji wyborczej do Sejmu z 1935 r.). Okręgowych komisarzy wyborczych powoływał Minister Spraw Wewnętrznych (art. 22 ust. 1 Ordynacji wyborczej).. Wybór następował zwykłą większością głosów – mandaty uzyskiwali 2 kandydaci, którzy otrzymali największą liczbę, lecz co najmniej 10 000 głosów. Wyborca mógł oddać głos na 1 lub 2 kandydatów.