Bitwa pod Pelagonią − starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1259 w trakcie walk między greckim Cesarstwem Nicejskim a koalicją złożoną z Despotatu Epiru, Księstwa Achai i Manfreda Sycylijskiego. Bitwa była następstwem sukcesów nicejskich w restauracji Bizancjum, które upadło w wyniku podboju łacińskiego po IV krucjacie z 1204 roku.
W roku 1258 zmarł cesarz Teodor II Laskarys. Jego następcą został młody Jan IV Laskarys będący pod regencją Michała VIII, pragnącego przejąć władzę i odbudować cesarstwo Bizantyńskie dla siebie i swoich potomkówG.Ostrogorski, Dzieje Bizancjum.. Odbudowa Bizancjum była tożsama z odzyskaniem ziem zagarniętych przez łacinników, Słowian i Turków po IV krucjacie.
Wzrastająca potęga Nikai, która powoli dominowała scenę polityczną na południowym wschodzie Europy doprowadziła do zmiany w polityce Hohenstaufów rządzących między innymi południowymi Włochami. Nowy władca Sycylii, Manfred, w przeciwieństwie do swojego ojca, Fryderyka II, nie postrzegał Nikai jako sojusznika w rywalizacji z papiestwem o wpływy w świecie chrześcijańskim. Był on za to żywo zainteresowany ekspansją na Bałkanach i na Bliskim Wschodzie a cesarstwo wydawało się być najpoważniejszym rywalem. W 1258 roku Manfred poczynił przygotowania pod kampanię na wschodzie.