Armie przeciwników spotkały się ze sobą w dolinie Pelagonii we wrześniu 1259 roku.
Przed bitwą doszło do jakichś niesnasek między sojusznikami i część źródeł podaje iż Michał II Dukas wycofał swoje wojska, pozostawiając łacinników samych. Być może chodziło tu o sprawę Jana Dukasa, bękarta Michała II, który obrażony przez Wilhelma II, zbiegł z częścią swoich sił do NicejczykówG.Finlay, History of the Byzantine..... Bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem Greków a armia koalicji nie dość, że została rozbita to poniosła jeszcze ogromne straty. Wielu łacińskich rycerzy albo zginęło, albo, na czele z księciem Achai, dostało się do greckiej niewoli.
Despota epirski zbiegł do Leukadii, gdzie zamierzał zebrać nowe siły. Zwycięzcy kontynuowali ofensywę, zajmują Janinę i Artę. Sytuacja koalicji była tragiczna. Manfred stracił wszystkie oddziały na Bałkanach, księstwo Achai straciło kwiat rycerstwa, na domiar złego zostało bez władcy, a Epir był w zasadzie bezsilny i jego przetrwanie zależało od złej lub dobrej woli Sycylijczyka. Serbowie nie ponieśli wprawdzie większej klęski, również musieli się wycofać z zajmowanych przez siebie posiadłości nicejskich.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy Bizancjum Kategoria:Bitwy krzyżowców Bitwa pod Pelagonią