Grigorij Konstantinowicz „Sergo” Ordżonikidze (), właściwie Grigol Konstantines dze Orjonikidze (; ur. w Ghoreszy, zm. 18 lutego 1937 w Moskwie) – radziecki działacz partyjny i państwowy, polityk i rewolucjonista narodowości gruzińskiej, czołowy dygnitarz ery stalinizmu oraz kluczowy współpracownik Stalina.
Szlachcic z pochodzenia, czynny uczestnik walki z władzą cesarską na Kaukazie, politycznie związał się z bolszewikami. W trakcie działalności rewolucyjnej zaprzyjaźnił się ze Stalinem, którego w przyszłości miał stać się bliskim współpracownikiem. Podczas wojny domowej organizował władzę bolszewicką i jej bojówki, najpierw na ziemiach ukraińskich, później na Zakaukazie. Następnie odegrał kluczową rolę w radzieckim podboju Gruzji, Armenii i Azerbejdżanu, a po zastąpieniu ich republikami radzieckimi i scaleniu w Zakaukaską FSRR był jej przywódcą jako I sekretarz Zakaukaskiego Komitetu Regionalnego RKP(b)/WKP(b) (1922–1926). Przeniesiony do Moskwy, zastąpił awansowanego Kujbyszewa jako (1926–1930) i ludowy komisarz inspekcji robotniczo-chłopskiej ZSRR (1926–1930), po czym wszedł w skład Biura Politycznego KC partii (1930–1937) i został przewodniczącym Najwyższej Rady Gospodarki ZSRR (1930–1932). Po jej likwidacji (1932–1937), nadzorował proces industrializacji kraju.