Conquest, Wielki Terror, Warszawa 1997, , s. 190.), a tuż przed wyznaczonym na 23 lutego plenum Komitetu Centralnego, które miało zadecydować o losach Nikołaja Bucharina i Aleksieja Rykowa i o zakresie czystki. Ordżonikidze był przeciwny eskalacji terroru i otwarcie sprzeciwiał się w tej sprawie StalinowiIstnieje relacja o jego reakcji na wiadomość o aresztowaniu szefa jednego z podległych mu trustów. Zadzwonił do Jeżowa, nazwał go „parszywym wazeliniarzem” i pilnie zażądał dokumentów sprawy. Następnie zatelefonował bezpośrednią linią do Stalina. Trząsł się ze zdenerwowania, oczy nabiegły mu krwią. Wrzeszczał: „Koba, dlaczego pozwalasz NKWD aresztować moich ludzi bez informowania mnie?” Po jakiejś odpowiedzi Stalina, przerwał mu: „Żądam, aby ta samowola się skończyła! Jestem wciąż członkiem Politbiura! Urządzę piekło, Koba, choćby była to ostatnia rzecz, jaką zrobię przed śmiercią!. Por. R. Conquest, Wielki Terror, Warszawa 1997, , s. 190., z którym był w bliskich osobistych relacjach (jako jeden z nielicznych zwracał się do Stalina po imieniu czy starym pseudonimem partyjnym Koba). Według oficjalnej wersji przyczyną śmierci był atak serca. Chruszczow na XX Zjeździe KPZR (1956) w tajnym referacie ujawnił, iż Ordżonikidze został zmuszony do samobójstwa.