Mimo to faktyczne zbudowanie stabilnej władzy w regionie miało kosztować Umajjadów wiele wysiłku i „od wstąpienia na tron Abd ar-Rahmana I do śmierci jego wnuka Al-Hakama I (796–822) w roku 822 historia al-Andalus sprowadza się do recitalu bezustannie następujących po sobie rewolt i powstań, które kulminują w sławnym dniu Przedmieść Kordoby”. Ta ostatnia rebelia mieszkańców Kordoby przeciwko Al-Hakamowi, do której doszło w roku 818, była szczególnie niebezpieczna dla Umajjadów, grożąc utratą ich stolicy, stanowiącej dla nich stały punkt oparcia w rozdzieranej lokalnymi partykularyzmami Andaluzji. Po stłumieniu buntu Al-Hakam kazał spalić przedmieścia miasta i wygnać ich mieszkańców.