Wiśniewski był w tym okresie także autorem zbiorów opowiadań dla młodzieży, takich jak Głowa do korony (1966), Dziewczyna z fortepianem (1970), Szukam przyjaciela (1971) czy Test na uczucia (1975). Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce porzucił pracę redakcyjną i przeszedł na rentę ze względu na stan zdrowia. Podjął pracę wolontaryjną jako instruktor socjalny w Domu Pomocy Społecznej „Kombatant” na warszawskich Jelonkach wchodzących w skład obecnej dzielnicy Bemowo. thumb|Plac Napoleona (obecny Plac Powstańców Warszawy) w Warszawie (fot. Willem van de Pool, 1939 / Archiwum Narodowe Holandii) - miejsce związane z wojennym dzieciństwem Wojciecha Wiśniewskiego i tematyką jego książek: Gazeciarz z placu Napoleona (wyd. 1982) oraz Smak dzieciństwa (wyd. 1999) thumb|Zrujnowany plac Napoleona w Warszawie z gmachem Prudentialu - Fot. Tadeusz Cyprian, 1949 / Archiwum Muzeum Narodowego w Warszawie W 1982 wydał zbiór opowiadań dla młodzieży Gazeciarz z placu Napoleona, stanowiący zbeletryzowaną opowieść o losach autora i jego rodziny podczas II wojny światowej, mieszkających ówcześnie przy warszawskiej ulicy Boduena, przylegającej do placu Napoleona (obecnie Plac Powstańców Warszawy).