Grzegorz padł w Moskwie ofiarą czystek stalinowskich, a Roman został zamordowany w Charkowie w ramach zbrodni katyńskiej, zaś matkę i siostrę Annę zamordowali w 1943 Niemcy w obozie zagłady w Treblince.
W młodości działał w lewicowych organizacjach młodzieżowych i w Komunistycznej Partii Polski.
Okres wojny spędził w ZSRR jako naczelnik wydziałów budowlanych kopalni w Krzemieńcu i fabryki jedwabiu w Leninabadzie. Następnie wstąpił do Armii Czerwonej i służył w Iranie. Przystąpił do Związku Patriotów Polskich. Po rekonstrukcji Wojska Polskiego w ZSRR służył w dywizji kościuszkowskiej, gdzie był oficerem sztabowym. W sierpniu 1944 roku dołączył w Lublinie do tworzącej się polskiej administracji. Rozpoczął pracę w Dziale Odbudowy w resorcie gospodarki narodowej i finansów przy PKWN. W listopadzie 1944 roku zorganizował w Lublinie I Zebranie Architektów Wyzwolonych Ziem Polski, na którym reaktywowano Stowarzyszenie Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. Do Warszawy powrócił w 1945 w stopniu majora. W 1946 ukończył studia architektoniczne i obronił dyplom u prof.