Siły Orlika stopniały na tyle, że był on zmuszony powrócić do Bender.
W 1714 roku Orlik, wraz z częścią starszyzny kozackiej, skorzystał z zaproszenia Karola XII i osiedlił się w Szwecji, gdzie mieszkał do 1720 roku. Z powodu szwedzko-rosyjskich rozmów pokojowych opuścił Szwecję i przebywał kolejno w Niemczech, Austrii oraz Rzeczypospolitej. W 1720, w dobie walki o oswobodzenie się Rzeczypospolitej spod kurateli carskiej po sejmie niemym, ułożył plan antycarskiego sojuszu. W 1722 roku Orlik udał się do Imperium Osmańskiego, gdzie został osiedlony przez Turków w Salonikach. Mieszkając w tym mieście, nie przestał jednak poszukiwać wsparcia w różnych europejskich państwach, takich jak Francja, Wielka Brytania, Rzeczpospolita, Watykan, Saksonia, Prusy i inne. Wielokrotnie poruszał kwestie "sprawy ukraińskiej" i planował, wspólnie z synem Grzegorzem, kroki mające na celu uwolnienie Ukrainy spod moskiewskiego jarzma. Imperium Osmańskie próbowało wykorzystać Orlika podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1735-1739), a on sam starał się angażować w sprawę ukraińską podczas wojny szwedzko-rosyjskiejEncyklopedia ukrainoznawstwa, s. 1875.. Zmarł 24 maja 1742 roku w mołdawskich Jassach.