Hopak bojowy (ukr. бойовий гопак, bojowyj hopak) – ukraińska sztuka walki, która została opisana i usystematyzowana przez Wołodymyra Pyłata w 1985 roku.
Historia Hopak bojowy łączy w sobie dążenia do doskonalenia duchowego i fizycznego. Elementy walki były przekazywane z pokolenia na pokolenie w rodach kozackich oraz za pośrednictwem tańców ludowych, najczęściej hopaka.
Wołodymyr Pyłat w drugiej połowie XX wieku podjął się odtworzenia tej sztuki walki na podstawie wiedzy przekazanej przez dziadka i innych nauczycieli, którzy posiadali wiedzę o dawnej sztuce walki. Część techniki została również oparta na tradycyjnych ruchach wykorzystywanych w hopaku (tańcu). Zanim Pyłat rozpoczął pracę nad usystematyzowaniem hopaka bojowego, trenował przez siedemnaście lat karate kyokushin (uzyskał tytuł senseia), gōjū-ryū, sone, karate shōtōkan, kick-boxing, jujutsu i aikido. Na początku lat osiemdziesiątych rozpoczął badania nad ludowymi tańcami Ukraińców. Odkrył, że cechują je elementy przypominające techniki walki, które najbardziej uwydatniały się w najpopularniejszych wśród Kozaków tańcach: hopaku i metełyci. Do tych elementów należały uderzenia nogami w wyskoku, w przysiadzie (pawuczki, powzunci, prysiadki), różnorodne kroki, zbicia, podcinania, kopnięcia okrężne (tynki), kopnięcia (kopniaki) itd.