Michaił Barclay de Tolly (ros. Михаил Богданович Барклай-де-Толли, Michaił Bogdanowicz Barklay de Tolly, ur. w PamūšisObecnie Żejmele na Litwie., zm. w WystruciObecnie Czerniachowsk, Rosja.) – rosyjski generał marszałek polny (od 1814) i minister wojny w czasie wyprawy Napoleona na Moskwę w 1812 roku.
Początki kariery Barclay de Tolly wychowywał się w Liwonii wówczas będącej częścią Cesarstwa Rosyjskiego, a obecnie będącej częścią Estonii i Łotwy. Jego ojczystym językiem był niemiecki, natomiast on sam wywodził się z rodziny szkockich imigrantów, którzy przybyli na tereny Liwonii i osiedlili się w Rydze w XVII wieku. Jego dziadek pełnił funkcję burmistrza Rygi, a ojciec otrzymał szlachectwo rosyjskie. Przyszły feldmarszałek zaczął służbę wojskową bardzo wcześnie (w 1776).
W latach 1788–1789 służył podczas wojny z Turcją, wyróżnił się m.in. zdobyciem Oczakowa i Akermanu. W 1790 r. uczestniczył w walkach ze Szwedami a cztery lata później brał udział w tłumieniu insurekcji kościuszkowskiej w Polsce. W 1798 r. osiągnął stopień pułkownika, a w 1799 r. generała-majora.