Zarodniki zawierają karotenoidy, ale nie flawonoidy.
Kłącze paprotki opisywane jest jako bezpieczne do stosowania leczniczego i spożywczego w przeciętnych dawkach, nie udokumentowano działań szkodliwych dla zdrowia ludzi, poza rzadko występującą i nieszkodliwą wysypką. Nie jest to też roślina toksyczna dla zwierząt.
Kłącze paprotki ma wyraźny smak opisywany jako podobny do lukrecji, z nieco piekącym i mdłym posmakiem. Zapach opisywany jest jako raczej nieprzyjemny.
Genetyka Paprotka zwyczajna jest tetraploidem z liczbą chromosomów 2n = 4x = 148.
Ekologia thumb|Paprotka zwyczajna jako przygodny epifit thumb|Paprotka zwyczajna na starym murze thumb|Paprotka zwyczajna w runie leśnym Paprotka zwyczajna preferuje siedliska kwaśne, ale rośnie też na glebach o odczynie obojętnym. Występuje na glebach suchych do świeżych, oligo- do mezotroficznych, w lasach różnego typu – liściastych i iglastych (także na plantacjach drzew iglastych), na zboczach, w szczelinach skalnych, na piargach. Porasta także mury (ale rzadko wapienne) i drzewa o kwaśnej korze, zwłaszcza dęby – jest epifitem przygodnym (fakultatywnym). W górach polskich rośnie pospolicie w reglu dolnym i górnym oraz w piętrze kosówki do 1300 m n.p.m. W południowej części zasięgu rośnie głównie na obszarach górskich, sięgając tam 3000 m n.p.m.