Isagoras − syn Tisandera; ateński polityk i arystokrata z VI wieku p.n.e.

Kariera polityczna Po wygnaniu z Aten w roku 510 p.n.e. Hippiasza, syna Pizystrata, Isagoras rozpoczął karierę polityczną jako zażarty oponent Klejstenesa. Udało mu się zdobyć poparcie arystokracji (być może Areopagu) i w roku 508/507 sprawował urząd archonta eponyma. Klejstenes zdecydował się wtedy na oskarżenie Isagorasa przed zgromadzeniem (korzystając z jego sądowniczych uprawnień jako heliaia) oraz przedstawienie ludowi swojego programu reform politycznych, które zostały przyjęte z dużym entuzjazmem i natychmiast rozpoczęto wprowadzenie je w życie.

Isagoras był zwolennikiem rządów oligarchicznych i bardzo nie podobała mu się sytuacja, w której prawa możnych i dobrze urodzonych były zrównywane z pospólstwem. Z tego powodu poprosił o pomoc swojego przyjaciela, króla Sparty Kleomenesa I. Herodot twierdzi, że powodem tej zażyłej znajomości był fakt, że Kleomenes podczas swojego pierwszego pobytu w Atenach, kiedy oblegał Hipparcha na Akropolu poznał żonę Isagorasa i bardzo mu się spodobała, natomiast sam mąż był w tej kwestii bardzo wyrozumiały. Powodem pomocy Kleomenesa Isagorasowi były zapewne też względy czysto polityczne.