mały|Zdjęcie mikroskopowe kryształów heksagonalnego azotku boru Azotek boru, BN – nieorganiczny związek chemiczny boru i azotu. Po raz pierwszy został otrzymany w 1842 roku. Podobnie jak diament, azotek boru może zostać wytworzony w taki sposób, aby miał własności półprzewodnikowe.
Odmiany polimorficzne W zależności od ciśnienia i temperatury azotek boru może występować w trzech strukturach krystalicznych: heksagonalnej (hBN), regularnej (cBN) i wurtzytowej (wBN):
Azotek boru heksagonalny (hBN, α-BN), znany również jako "biały grafit", ma strukturę warstwową, jest izolatorem elektrycznym i charakteryzuje się wysoką przewodnością cieplną. Zastosowania: lubrykanty wysokotemperaturowe, materiały do rozpraszania ciepła w urządzeniach elektronicznych, elementy izolacyjne w piecach próżniowych. Azotek boru regularny (borazon, elbor, cBN, c-BN, β-BN) ma strukturę podobną do diamentu; cechuje się dużą twardością oraz stabilnością termiczną i chemiczną. Został wytworzony po raz pierwszy w 1957 roku przez R.H. Wentorfa w USA, za pomocą aparatury stosowanej do uzyskiwania syntetycznych diamentów. . Zastosowania: materiały ścierne, narzędzia skrawające, elementy do pracy w ekstremalnych warunkach temperaturowych i środowiskowych.