Jest on aktem publicznego wyznania wiary. Chrzest w Duchu Świętym jest drugim błogosławieństwem (po nowonarodzeniu) dla wierzącego, któremu towarzyszy manifestacja darów Ducha Świętego, w postaci mówienia innymi językami, prorokowania i uzdrawiania chorych. Ewangelizacja jest świadczeniem o Jezusie i własnym doświadczeniu Jego osoby, do której zobowiązani są wszyscy chrześcijanie. Kościół Boży złożony jest ze wszystkich osób pojednanych z Bogiem i uczestniczących w darach Ducha Świętego. Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem i kapłanem między Bogiem a ludźmi, gdyż jako jedyny jest Bogiem i człowiekiem w jednej osobie. Odrzuca się zatem konieczność wstawiennictwa świętych oraz ludzi zmarłych, a także potrzeby spowiedzi przed człowiekiem-kapłanem. Ustanowieniami w Kościele jest chrzest, wieczerza Pańska i towarzyszące jej umywanie nóg. Sabat jest „dniem Pańskim” upamiętniającym stworzenie świata, odkupienie na krzyżu i inne wielkie dzieła Boże dla ludzkości. Dlatego też powinien być on zachowywany przez chrześcijan w duchu ewangelicznym, koncentrując wszelką uwagę na osobie Jezusa i jego darów dla wierzących. Zachowywanie Sabatu nie ma jednak bezpośredniego wpływu na zbawienie ludzi, podobnie jak inne dobre uczynki.