reż. Tadeusz Minc) w Teatrze Małym oraz jako główna bohaterka w Troilusie i Kresydzie (1978; reż. Marek Grzesiński) i matka Julii w Romeo i Julii (1981; reż. Ryszard Peryt) w Narodowym.
W Teatrze Telewizji zadebiutowała rolą w spektaklu Wojciecha Bieńki Wyruszyć o świcie (1974; reż. Zygmunt Hübner). Następnie wystąpiła w Radości pisania (1974; reż. Wojciech Siemion) oraz wcieliła się w postać Oliwii w Wieczorze Trzech Króli (1975; reż. Jan Bratkowski) i Shirley w Nie do obrony (1976; reż. Jerzy Gruza). Za rolę sekretarki w spektaklu telewizyjnym Kartoteka (1979; reż. Krzysztof Kieślowski) otrzymała nagrodę Złoty Ekran. W kolejnych latach wystąpiła także w realizacji telewizyjnego Teatru Sensacji „Kobra” Odwet (1985; reż. Bogdan Augustyniak i kolejnych spektaklach Teatru Telewizji: Stanisława Przybyszewska – Listy (1989; reż. Krzysztof Bukowski), Stolik na pięć osób (1991; reż. Anna Minkiewicz), Listy George Sand (1993; reż. Bukowski) i Kobieta zawiedziona (1994; reż. Andrzej Barański).