kopie w bibliotece holenderskiego ministerstwa wojny). Wojskowe autorytety były bardzo zainteresowane tą polemiką. Poglądy Coehoorna były bardziej przekonujące, toteż wiele twierdz holenderskich zostało zrekonstruowanych według jego projektów. Ta praca wypełniła całe jego życie, a dokonania sprawiły, że osiągnął sławę porównywalną z jego wielkim francuskim rywalem – marszałkiem Sebastianem Vaubanem. Swoje idee i doświadczenia zgromadził w swej głównej pracy Nieuwe Vestingbouw („Nowe fortyfikacyjne konstrukcje”, Leeuwarden, 1685), w której opisał trzy systemy, których charakterystyczną cechą była różnorodność i wielkie znaczenie prac, których metody obliczeń i reguły były wyraźnie dostosowane do płaskiego i przeważnie podmokłego kraju takiego jak Niderlandy.
Zapożyczył wiele szczegółów z wcześniejszych prac swego polskiego poprzednika Adama Freytaga, malarza Albrechta Dürera oraz niemieckiego inżyniera Daniela Speckla. Generalnie celem jego było przystosowanie reguł swych poprzedników do wymagań poszczególnych przypadków terenowych niż tworzenie geometrycznie i teoretycznie perfekcyjnych fortec. Przez okres swej kariery nigdy nie odstępował od swoich reguł, poza wyjątkowymi przypadkami, jak na przykład Groningen.