Metropolita Dionizy (Waledyński) dwukrotnie zwracał się do władz uniwersyteckich o nadanie archimandrycie Grzegorzowi tytułu profesora nadzwyczajnego, jednak bez skutku, co Jarosław Charkiewicz i Ałła Matreńczyk uważają za wynik niechęci polskich władz wobec rozwoju badań w dziedzinie teologii prawosławnej w Polsce. Współpracował z Komisją Orientalistyczną Warszawskiego Towarzystwa Naukowego oraz z Polską Biblioteką Ojców Kościoła, dla której opracowywał materiały związane z męczennikami. Angażował się w życie grupy Gruzinów żyjących w Warszawie. W 1937 opublikował życiorys Szoty Rustawelego. Łącznie w toku swojej pracy akademickiej opublikował ok. 70 publikacji naukowych. Łączna bibliografia jego tekstów oraz ich przekładów obejmuje 119 pozycji.
II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej nie skorzystał z możliwości wyjazdu z Warszawy, jaką miał jako obywatel niepolski. Odrzucił również propozycję prowadzenia wykładów na uniwersytecie w Berlinie. Utrzymywał się z pracy tłumacza, pozostawał również w kontakcie z internowanym w Otwocku metropolitą Dionizym (Waledyńskim).