Zobowiązanie () – rodzaj stosunku cywilnoprawnego definiowany klasycznie w prawie rzymskim jako węzeł prawny (łac. ) łączący dłużnika z wierzycielem: (łac. zobowiązanie jest węzłem prawnym, który zmusza nas do wykonania świadczenia pewnej rzeczy, według praw naszego państwa), a współcześnie jako polegający na tym, że „wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić” (art. 353 § 1 Kodeksu cywilnego). Prawo zobowiązań regulujące społeczne formy wymiany dóbr i usług o wartości majątkowej zawarte jest w przypadku prawa polskiego w księdze trzeciej Kodeksu cywilnego.
Nieco inaczej pojęcie to definiowane jest w rachunkowości. Znane są również zobowiązania inne niż cywilnoprawne, np. zobowiązanie administracyjnoprawne, wynikające z porozumienia administracyjnego.
Cele stosunku zobowiązaniowego Cele stosunku zobowiązaniowego: ekonomiczne – wymiana dóbr i usług, zaspokojenie interesów jednej strony (np. wynikających z deliktów), pozaekonomiczne (np. chęć dokonania przysporzenia przy darowiźnie).